Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Αυτές οι τόσο ασταθείς μεταλλαγές και αντιφάσεις που βλέπουμε μέσα μας...- ΜΙΣΕΛ ΝΤΕ ΜΟΝΤΑΙΝΙ


Αυτές οι τόσο ασταθείς μεταλλαγές και αντιφάσεις που βλέπουμε μέσα μας...




Κάθε μέρα, καινούργια παραξενιά· και αλλάζουν τα κέφια των ανθρώπων με τις αλλαγές του καιρού,
γιατί ταιριάζει των θνητών η σκέψη με τη μέρα
καθώς τη στέλνει των θεών κι ανθρώπων ο πατέρας.
(ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ)
Ταλαντευόμαστε σε διάφορες γνώμες· δεν θέλουμε τίποτα ελεύθερα, τίποτα απόλυτα, τίποτα σταθερά.
Σε εκείνον που θα είχε προδιαγράψει και ορίσει συγκεκριμένους νόμους και συγκεκριμένη οργάνωση στο κεφάλι του, θα βλέπαμε σε όλη την πορεία της ζωής του να λάμπει ομαλότητα συμπεριφοράς, τάξη και άσφαλτος συσχετισμός των αρχών του και των πράξεών του.


Ο Εμπεδοκλής παρατηρούσε αυτή τη δυσμορφία στους Ακραγαντίνους, που παραδίδονταν στις ηδονές σαν να επρόκειτο να πεθάνουν την επόμενη και έχτιζαν σαν να μην επρόκειτο ποτέ να πεθάνουν (ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ)

[Τον πειθαρχημένο άνθρωπο] θα ήταν εύκολο να τον καταλάβουμε, όπως δείχνει το παράδειγμα του Κάτωνα του Νεότερου: όποιος άγγιξε μια χορδή του, τις άγγιξε όλες· ο Κάτων είναι αρμονία ήχων σε τέλεια μεταξύ τους συγχορδία, που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί. Για εμάς αντιθέτως, όσες πράξεις, τόσες χρειάζονται ξεχωριστές κρίσεις. Το ασφαλέστερο, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν να ταιριάζουμε κάθε πράξη μας στις περιστάσεις που την περιβάλλουν χωρίς να μπαίνουμε σε μεγαλύτερη αναζήτηση και χωρίς να αντλούμε άλλα συμπεράσματα.

Ο Αντίγονος, επειδή είχε πάρει με συμπάθεια έναν από τους στρατιώτες του για την αρετή και την τόλμη του, έδωσε διαταγή στους γιατρούς του να τον θεραπεύσουν από μια επίμονη εσωτερική αρρώστια, που τον είχε ταλανίσει πολύ καιρό· και παρατηρώντας πως μετά την θεραπεία του, πήγαινε στο καθήκον με πολύ λιγότερη ζέση, τον ρώτησε τι τον είχε αλλάξει έτσι και τον είχε κάμει δειλό: “Εσείς ο ίδιος, Μεγαλειότατε”, απάντησε, “επειδή βγάλατε από πάνω μου το βάρος των κακών, που με έκαναν να μη λογαριάζω τη ζωή μου”.
(ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Ένας στρατιώτης του Λούκουλλου, επειδή τον είχαν κατακλέψει οι εχθροί, τους ρίχτηκε άγρια, για να πάρει εκδίκηση. Όταν ξανάβαλε στο χέρι τα χαμένα, ο Λούκουλλος έχοντας σχηματίσει καλή γνώμη για το άτομό του, ήθελε να τον χρησιμοποιήσει για κάποια επικίνδυνη αποστολή, βρίσκοντας τις πιο ωραίες νουθεσίες που μπορούσαν να του περάσουν από το μυαλό –
με λέξεις που και σ’ έναν δειλό θα έδιναν θάρρος -
Χρησιμοποιήστε γι’ αυτήν τη δουλειά κανέναν ταλαίπωρο στρατιώτη που τον κατάκλεψαν” απάντησε,
αγενής, ολότελα καθώς ήταν,
θα πάει όπου θες όποιος έχασε το πουγκί του, φώναξε (ΟΡΑΤΙΟΣ)

και με αποφασιστικότητα αρνήθηκε να πάει.
Εκείνον που είδατε χθες τόσο ριψοκίνδυνο, μη βρίσκετε περίεργο ότι τον βλέπετε εξίσου άτολμο την άλλη μέρα: η οργή ή η ανάγκη, η παρέα ή το κρασί ή ο ήχος της σάλπιγγας έδωσαν φτερά στο θάρρος του· έτσι, δεν πρόκειται για θάρρος που πήρε μορφή ύστερα από σκέψη· εκείνες οι περιστάσεις τού το ισχυροποίησαν· δεν είναι να θαυμάζει κανείς, αν τώρα άλλαξε, εξαιτίας άλλων αντίθετων συνθηκών.
Αυτές οι τόσο ασταθείς μεταλλαγές και αντιφάσεις που βλέπουμε μέσα μας, έκαμαν μερικούς να φανταστούν πως έχουμε δύο ψυχές (δύο δυνάμεις κατά άλλους), που μας συνοδεύουν και μας κινούν – η καθεμιά κατά τον τρόπο της, προς το καλό η μία, προς το κακό η άλλη – επειδή τόσο απότομες διαφοροποιήσεις δεν μπορεί να ταιριάξουν με μία μόνη και απλή οντότητα.
Όχι μόνο με κινεί ο άνεμος των τυχαίων γεγονότων κατά πως φυσάει, αλλά επιπλέον κινούμαι και ταράζομαι εγώ ο ίδιος, εξαιτίας της αστάθειας της στάσης μου· και όποιος παρατηρεί προσεκτικά τον εαυτό του, ποτέ δεν τον βρίσκει δύο φορές στην ίδια κατάσταση. Επιβάλλω στην ψυχή μου πότε μιαν άποψη, πότε άλλη, αναλόγως προς την πλευρά όπου τη βάζω να γείρει. Αν ποικιλοτρόπως μιλάω για τον εαυτό μου, είναι επειδή ποικιλοτρόπως βλέπω τον εαυτό μου. Όλες οι αντιφάσεις βρίσκονται μέσα του, πράγμα που εξαρτάται από κάποια παραποίηση ή κάποιο χαρακτηριστικό γνώρισμα.





ΜΙΣΕΛ ΝΤΕ ΜΟΝΤΑΙΝΙ
ΔΟΚΙΜΙΑ
ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ
Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου