Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Ο άνθρωπος είναι αδαής, αν και πιστεύει πως είναι γνώστης... (OSHO)



“Δες τι όμορφα ιδανικά που έχω!”




Ο άνθρωπος είναι ασυνείδητος, αν και πιστεύει πως είναι συνειδητός.
Αυτή η ίδια η πεποίθηση προστατεύει την ασυνειδησία του.
Ο άνθρωπος είναι αδαής, αν και πιστεύει πως είναι γνώστης.
Αυτή η ίδια η πεποίθηση κρατάει την άγνοιά του απείραχτη.
Ο άνθρωπος είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που πιστεύει πως είναι.
Το να κατανοήσει αυτό το πράγμα είναι η αρχή μιας μεγάλης επανάστασης. Το να δεις που βρίσκεσαι και τι είσαι στην πραγματικότητα, χρειάζεται κουράγιο.
Είναι ωραίο να πιστεύεις σε όμορφα ιδανικά.
Όχι πως ενδιαφερόμαστε πραγματικά γι’ αυτά τα μεγάλα ιδανικά.
Στην πραγματικότητα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι απλώς να κρύψουμε τις άσχημες αλήθειες.
Οι άνθρωποι μιλούν συνεχώς για τη μη βία, αλλά το μόνο που κάνουν στη ζωή τους είναι βία, σκέτη βία και τίποτε άλλο.
Όσο πιο βίαιοι είναι, τόσο περισσότερο μιλούν για τη μη βία. Η φλυαρία για τη βία γίνεται καμουφλάζ.
Η Ινδία μιλάει για τη μη βία εδώ και αιώνες, αλλά η μη βία δεν έχει συμβεί ακόμη. Και δεν πρόκειται να συμβεί, επειδή αυτή η ίδια η συζήτηση δημιουργεί μια αυταπάτη.
Και σιγά – σιγά, δεν κοροϊδεύεις μόνο τους άλλους, αλλά αρχίζεις να κοροϊδεύεις και τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν έχεις μιλήσει επί αιώνες για τη μη βία, αρχίζεις να νομίζεις ότι έχεις γίνει μη βίαιος.
Έτσι όμως είναι ο άνθρωπος: πολύ πονηρός, πολύ απατεώνας.
Εκείνοι που κινούνται στο μονοπάτι πρέπει να έχουν επίγνωση αυτού του ιδεολογικού καμουφλάζ.
Είναι πολύ εύκολο να έχεις όμορφα ιδανικά.
Και θα εκπλαγείς, αν παρατηρήσεις τους ανθρώπους.
Αν ξέρεις τα ιδανικά τους, μπορείς να είσαι βέβαιος ότι οι άνθρωποι θα είναι ακριβώς το αντίθετο από τα ιδανικά τους. Γνωρίζοντας τα ιδανικά τους μπορείς να συμπεράνεις λογικά ότι η ζωή τους πρέπει να είναι το αντίθετο από τα ιδανικά τους.
Το ιδανικό απλώς αποδεικνύει ότι υπάρχει κάτι που οι άνθρωποι κρύβουν πίσω από αυτό.
Ο συνειδητός άνθρωπος δεν έχει καθόλου ιδανικά.
Ο συνειδητός άνθρωπος ζει μέσα από τη συνειδητότητά του.
Είναι ένα.
Το μέσα του και το έξω του δεν είναι χωρισμένα.
Όλα τα είδη του ιδεαλισμού όμως χωρίζουν το έξω και το μέσα.
Δεν σου επιτρέπουν να είσαι φυσικός, αυθόρμητος.
Σε πιέζουν να είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι.
Σε γεμίζουν με “θα έπρεπε”.
Θα έπρεπε να κάνεις αυτό, δεν θα έπρεπε να κάνεις το άλλο.
Εξαιτίας αυτών των “θα έπρεπε”, αρχίζεις να πιστεύεις ότι πετάς πολύ ψηλά, ότι έχεις ανέβει πολύ ψηλά: “Δες τι όμορφα ιδανικά που έχω!”
Και πίσω απ’ αυτές τις κούφιες κουβέντες, η πραγματικότητά σου είναι ακριβώς το αντίθετο.






OSHO

ΑΠΟΔΕΞΟΥ
ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΟΥ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΕΜΠΕΛ




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου