Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Ήθελε τη γυμνή αλήθεια ... -ΝΙΤΣΕ-ΤΖΟΝ ΦΕΡΓΚΙΟΥΣΟΝ)


Δεν ήθελε κάποιο σύστημα, επειδή τα συστήματα είναι υπεραπλουστευτικά και λένε ψέματα (Νίτσε για πρωινό)



Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός όχι ο Νίτσε συχνά αποκαλείται «μηδενιστής». Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Η αποσαφήνιση αυτού του σκοτεινού σημείου είναι μια ευκαιρία για να κάνουμε μια ανασκόπηση των όσων ειπώθηκαν έως τώρα.

Ο Νίτσε κυριολεκτικά γκρέμισε πολλούς τοίχους. Έπρεπε να κατεδαφίσει το κτίριο για να χτίσει τη φωλιά του. Δεν ήθελε ναό, ούτε πιστούς, ούτε οπαδούς. Δεν ήθελε κάποιο σύστημα, επειδή τα συστήματα είναι υπεραπλουστευτικά και λένε ψέματα. Παρ' όλο που ήταν ο νεότερος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, έπειτα από δύο χρόνια σταμάτησε να διδάσκει και περιπλανήθηκε στην Ευρώπη γράφοντας τα βιβλία του και διαμορφώνοντας τη σκέψη του. Ήθελε τον αέρα και το φως της Ενγκαντίν και της Ιταλίας. Ήθελε τη μοναξιά του για να αναπτύξει τις πιο μοναχικές του σκέψεις. Λένε ότι ήταν ένας ήπιος, ευγενικός άνθρωπος.



Το όραμα του Νίτσε ήταν εντελώς αντίθετο από εκείνο κάποιου μηδενιστή. Για κείνον, οι πραγματικοί μηδενιστές ήταν οι «χριστιανοί», οι ηθικολόγοι, οι πεσιμιστές, οι αρνητές και οι περιφρονητές αυτής της ζωής. Αυτοί ήθελαν και λάτρευαν έναν άλλο κόσμο. Ο Νίτσε θέλει αυτό τον κόσμο. Και τον θέλει ολόκληρο. Γκρέμισε τα τείχη της θρησκείας, της ηθικής και της μεταφυσικής με σκοπό να γίνει εκείνος που είπε το μεγαλύτερο «ναι» σ' αυτό τον κόσμο.

Πάντως, ο Νίτσε δεν ήθελε «Νιτσεϊκούς», δεν ήθελε οπαδούς, πιστούς, ποίμνιο. Δεν μπορεί να σας πει πώς να είστε. Κάθε ον -  συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου - είναι μοναδικό- στην πραγματικότητα, κανένα ον δεν είναι καν πιστό αντίγραφο του εαυτού του- τα πάντα βρίσκονται σε κατάσταση ρευστότητας. Ακόμα και το να αποκαλέσουμε τον Νίτσε «Νίτσε» πιθανόν να είναι άστοχο. Ο Νίτσε αποζητούσε το αίμα και τα σωθικά της ύπαρξης - χωρίς καλύπτρες, χωρίς μύθους, χωρίς ψεύτικα γιατρικά, χωρίς ψέματα, χωρίς υποσχέσεις. Έσκισε τους επιδέσμους που είχαν τυλίξει γύρω από τον κόσμο οι προηγούμενοι στοχαστές, ηθικολόγοι και μεταφυσικοί θεραπευτές. Ήθελε τη γυμνή αλήθεια:

Ξέρω τη μοίρα μου. Μια μέρα το όνομά μου θα συνδεθεί με την ανάμνηση κάτι τρομερού - μιας κρίσης που όμοιά της δεν ξανάγινε στη γη, της βαθύτερης σύγκρουσης συνειδήσεων, μιας απόφασης που απαγγέλθηκε εναντίον όλων εκείνων των πραγμάτων που πίστεψαν, απαίτησαν και καθαγίασαν οι άνθρωποι μέχρι τώρα. Εγώ δεν είμαι άνθρωπος, αλλά δυναμίτης...

Ίδε ο Άνθρωπος, «Γιατί είμαι μια μοίρα»

Και αφού έριξε τη βόμβα του και ο κουρνιαχτός καταλάγιασε, επιστρέφει στ' αυτιά μας ο απόηχος της επωδού του Ζαρατούστρα:

Ω άνθρωπε! Έχε τον νου σου!

Τα βαθιά μεσάνυχτα τι λένε; Κοιμόμουν, κοιμόμουν -,

έχω από βαθύ όνειρο ξυπνήσει.-

βαθύς είναι ο κόσμος,

πιο βαθύς απ' όσο εσκέφτη η μέρα.

Η οδύνη του βαθειά 'ναι

η χαρά - βαθύτερη από την οδύνη:

Η οδύνη λέει: αφανίσου!

Πλην αιωνιότητα κάθε χαρά θέλει -,

-βαθειά, βαθειάν, αιωνιότητα θέλει!






ΝΙΤΣΕ ΓΙΑ ΠΡΩΙΝΟ

ΤΖΟΝ ΦΕΡΓΚΙΟΥΣΟΝ


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου